یک روز، گل پسر یک برگه از مدرسه آورد که برای ما نامه نوشته بودند و اعلام کرده بودند که احتماالا دوشنبه ی هفته ی آینده، مدرسه تعطیله. چند لحظه مکث کردم و به جمله ها فکر کردم. تا الان نشده بود نامه ای از مدرسه دریافت کنیم که در مورد کارهای مدرسه، با احتمال صحبت کنه. معمولا کارهاشون از مدت ها قبل، خیلی دقیق و قطعی بود.
چند لحظه بعد هم داستانی پیش اومد که نتونستم ادامه ی نامه رو بخونم و بفهمم ماجرا از چه قراره.
فردا صبح، توی ماشین، اخبار گوش می کردم که فهمیدم، معلمان مدرسه، قراره از دوشنبه اعتصاب کنند به کاهش بودجه های آموزشی و افزایش تعداد دانش آموزان در هر کلاس و .
بعدا هم کاشف به عمل اومد که از چند روز قبل، خواسته ها و اعتراضات شون رو اعلام کره بودن. ولی تاثیرگذار نبوده. بعد هم معلمان کمک آموزشی اعتصاب کرده بودند که باز هم توفیقی حاصل نشده بوده. و حالا ، معلمان، تهدید کرده بودند که اگر به خواسته هاشون توجه نشه، از روز دوشنبه، در کلاس های درس، حاضر نخواهند شد.
وخیلی جالب بود که اداره ی مرکزی، به تمام والدین نامه زده بود که به دلیل اینکه معلم ها احتمالا در مدرسه نخواهند بود، و امنیت بجه ها رو نمی تونیم تامین کنیم، مدرسه ها احتمالا از روز دوشتبه تعطیل خواهد بود. و در ادامه، از والدین درخواست کرده بود که برای نگهداری از بچه ها، در این روزها، تمهیداتی رو در نظر بگیرید.
از فواید جانبی این اعتصاب، می شه به شادی گل پسر ما اشاره کرد.
من، تازه فهمیدم که "از مدرسه گریزان بودن" در ذات بشریت نهفته است و ربطی به کیفیت آموزشی و عشق و حال در مدرسه نداره. بعدا باید در یک فرصت مناسب در مورد نظام آموزشی اینجا تعریف کنم که حالش رو ببرین.
اما، دقیقا در همان لحظه ای که به هنگام خواب در آخرین ساعات شامگاه یکشنبه نزدیک می شدیم و گل پسر داشت حال می کرد که فردا تعطیله، ناگهان ایمیلی در یافت کردیم که نوشته بود، همین الان، مقامات حکومتی، با نمایندگان معلمین به نتیجه رسیده و قانون کاهش بودجه ی آموزشی، لغو شده. بنابراین، کوچولوهای گشادمون، باید فردا صبح ، هم بکشن و تشریف بیارن سر کلاس هاشون.
فقط من داشتم به قیافه ی پسر نگاه می کردم که در آستانه ی گریه کردن بود.
شک عاطفی سنگینی بهش وارد شد.
مدرسه ,ی ,ها ,هم ,رو ,بودند ,کرده بودند ,از مدرسه ,بود که ,بودند که ,گل پسر
درباره این سایت